Zee van bosanemonen

Zondagmiddag kwam ik deze oude bekende uit Amersfoort tegen, de bosanemoon. Een mooie kleine witte bloem die vaak in grote groepen bij elkaar staat. Een zee van licht in het verder nog kale bos. De bosanemoon op haar natuurlijke groeiplaatsen is een indicator voor oud bos.
Bijna was deze soort verdwenen...  Rond 1912 werden groeiplaatsen van de bosanemoon bedreigd doordat het publiek de plantjes massaal plukte. D.J. van der Ven voerde hiertegen (en tegen het plukken van andere plantensoorten) actie in De Levende Natuur.[
 
''Maar moeten nu de nog op vele plaatsen algemeene lelietjes der dalen, de wilde primula's, aronskelken en vooral de anemoontjes in de nabijheid van groote steden langzamerhand gerekend worden tot de natuurmonumenten van die streek? En moet men eerst aan het beschermen gaan, als de vermindering  van het aantal exemplaren iedereen opvalt?  ''
aldus D.J van der Ven


Na meer dan 100 jaar zijn er gelukkig nog steeds bosanemonen.

Voorjaar in geel en paars

Zondagochtend een fietstochtje in de buurt door de buitenplaatsen Velserbeek en Beeckestijn. Na een heerlijk kopje koffie op het terras van Brasserie Beeckestijn fietsten we weer naar huis. Langs de kant van de bosweg bloeide overal het speenkruid, Ficaria verna afgeleid van het Latijnse woord Ficus (Vijg), vanwege de vorm van de wortelknolletjes. Verna betekent van de lente. Feller geel is er bijna niet.  En daarna een veld vol boerencrocussen. Een grote hommel was druk bezig met het verzamelen van stuifmeel. Daarna zag ik dat het overal gonsde en dat er heel veel bijtjes druk in de weer waren, een geweldige aanblik. Crocus is oorspronkelijk een Arabisch woord en betekent saffraan, de specerij die gewonnen wordt uit de saffraankrokus (Crocus sativus). 

Verdwalen

Zondagmorgen, de zon schijnt... het is nog vroeg, 8.30 uur maar na al die regen heb ik zin om lekker naar buiten te gaan. Ik besluit naar de vogelkijkhut te fietsen in de Heerenduinen. De vorige keer dat we hier wandelden zagen we bordjes met de aanduiding erop dus ik verwacht er zo naar toe te kunnen fietsen en dan nog een stukje wandelen. Het is heerlijk zo vroeg, veel vogelgezang en nog weinig mensen op pad. 
Bij het bordje met de verwijzing zet ik mijn fiets naar en ga te voet verder. 
Verrekijker mee deze keer en ik zie eindelijk ook een paar herten. En dan een vogeltje,  goed te bekijken met die kijker maar is het nu een grasmus... of... toch iets anders? Ik denk toch de eerste. 
Ik loop nog een half uur verder maar geen vogelkijkhut. Een kaart was handiger geweest. Ik keer om en loop terug. Maar dan zie ik paden die ik op de heenweg nog niet zag. Ik blijk de tegengestelde richting op te lopen en moet nog een hele lus maken voor ik weer bij de fiets terug ben. Ondertussen geniet ik van het bos en de duinen, dat wel. Daar is de fiets, nu snel terug naar huis want mijn schoonmoeder komt op de koffie. 
Als ik de thuis de kaart bekijk zie ik dat de hut toch verder is dan ik had gedacht. 
Binnenkort een nieuwe poging... 

Drieteentjes

Even uitwaaien op het strand... nu we in IJmuiden wonen is het nog dichterbij. Al ben je er maar kort door die straffe wind voel je je helemaal opgefrist. 
En ik heb één van mijn favoriete strandvogels gezien, de  drieteenstrandloper. In mijn boek Zeldzaam Zeeuws vind ik hem omdat hij ook veel voorkomt op de Zeeuwse stranden. Onder vogelaars wordt hij drieteentje genoemd. Drieteentjes rennen langs de vloedlijn, ze hebben het altijd razend druk. Eten zoeken is een heel karwei, zeker met windkracht 7.  Op de foto hierboven is er één te ontwaren. Het valt niet mee ze te fotograferen want ze staan niet vaak stil. Dat is ook lastig als je maar 50 gram weegt. Het zijn echte trekvogels. Ze overwinteren van oktober tot en met april hier om daarna via een tussenstop in IJsland naar Groenland en Canada te gaan om te broeden. Klein maar dapper, dat drieteentje.

Bomen in de buurt

 Na een dag binnen vol gezellig gepraat moest ik er nodig even uit. Einde van de middag, de lucht dicht en grijs, even naar Beeckestijn, het landgoed om de hoek. En daar zag ik mijn onderwerp: bomen. Het viel me op hoe de takken en twijgen en knoppen contrastrijk afstaken tegen de lucht. En wat een indrukwekkende aanblik dat oplevert. Wat een kracht, leven en schoonheid schuilt er in bomen op een winterse namiddag. Bomen... ik had ze een beetje gemist toen ik in Middelburg woonde. Natuurlijk staan er in centrum enkele monumentale, oude bomen. In mijn directe omgeving waren de bomen pas ca 15 jaar oud. In de Manteling bij Domburg staan door de zee en wind gevormde gedrongen eiken, ook een bijzondere aanblik. Maar zo vlak in de buurt van die fijne grote bomen die er gewoon zijn om te bekijken, te bewonderen, te determineren, (eiken, beuken en grove den) en van te genieten... dat is zo mooi. Doet me ook denken aan het boek in mijn boekenkast van Peter Wohlleben Het verborgen leven van bomen over hoe bomen met elkaar communiceren, elkaar ondersteunen in de groei. Een fascinerend verhaal waardoor je nog meer van ze gaat houden.  

 

Miniatuurlandschap

Vandaag ook een grijze, druilerige dag. Ik besluit te gaan wandelen naar Driehuis, kan ik daar een paar boodschappen doen en terug door Buitenplaats Beeckestijn.
Ik loop pas een paar minuten en dan zie ik deze immense beuk staan. De onderkant van de stam zit vol met mossen. Als ik dichterbij kom zie ik een mini-landschapje verschijnen in vele schakeringen groen en met lichtgrijze haartjes. Het blijkt  
kopjes-bekermos te zijn. Het is geen mos en ook geen paddenstoel maar een korstmos, een nauwe samenwerking tussen een schimmel en algen, ook wel symbiose genoemd. Het schimmelgedeelte is de basis maar kan geen voedsel maken, daar zorgen de algen op hun beurt weer voor.  
In de  verspreidingsatlas korstmossen staan alle korstmossen vermeld, ca 624 soorten in Nederland. Direct onder ''mijn mos'' staan het kopspijkertje en het koraalblaadje en koraalcitroenkorst... tis bijna poëzie. Als ik mijn weg vervolg kom ik bij een stroompje met een soort olievlekken. Van de IVN natuurgidsencursus weet ik nog dat dit geen zware verontreiniging is maar ontstaat door bacteriën.      

Tenslotte zie ik ook dit nog, het lichtpuntje van deze grijze dag: sneeuwklokjes. De geslachtsnaam “Galanthus” is afgeleid van het Griekse “gala” (melk) en “anthos” (bloem), “nivalis” betekent: in of bij de sneeuw groeiend.

De eerste pimpelmees

Al fietsend naar het IJmuidense strand bedacht ik me dat het leuk zou zijn om opnieuw een natuurblog bij te gaan houden. Eerder deed ik dat voor de IVN Natuurgidsencursus en dat vond ik altijd heerlijk om te doen. Observeren, fotograferen en determineren: allemaal manieren om me met de natuur bezig te houden
Sinds begin januari woon ik in IJmuiden. Een nieuwe woonomgeving met veel natuur in de buurt. Duinen, buitenplaatsen met oude bomen en  natuurlijk het strand. Wat een weelde om dat alles op loop- en fietsafstand te hebben. Mijn eigen tuin is het dichtste bij. Maar dat is, op wat struiken na een geval voor operatie steenbreek. Natuurlijk wacht ik eerst het voorjaar af, wie weet wat er  nog allemaal opkomt. Afgelopen zondag deed ik ook moedig mee met de tuinvogeltelling en tot mijn verrassing kon ik toch nog vier vogels melden, waaronder de nummer 1: de huismus. Die kwetteren vrolijk in een doorgeschoten struik die ik nog moet determineren. Maar gisteren een nieuwe beleving: een pimpelmees hing aan het pindanetje! Het gaat vast goed komen met deze nieuwe omgeving.