Smeerwortel in opmars

S  M  E  E  R  W  O  R  T  E  L  

in opmars

Gisteren zag ik tot mijn vreugde dat de smeerwortel niet alleen op het braakliggend stuk grond stond te pronken met haar mooie bloemen maar dat ze ook in het park staan, langs de sloot, om de bijen en hommels van stuifmeel en nectar te voorzien. De Latijnse naam is Symphytum officinale, gewone smeerwortel. De naam komt van het Grieks sym = samen en phyein = groeien. Het is een oud geneeskruid dat vroeger veel werd gebruikt bij wondbehandeling en voor de genezing van botbreuken. De bloemen zijn vuilpaars. Toen ik dit woord googlede, kwam ik terecht in een uitgave van De levende natuur, opgericht door Jac. P Thijsse en E. Heimans o.a. aflevering 4, 1 augustus 1917 door C. Smidse getiteld; Botansche indrukken van een gemobiliseerde in Walcheren! Een prachtig verhaal over de natuur op Walcheren in die tijd. 

" wat verbazend rijk aan vogels is Walcheren, vooral Winterkoninkjes, Roodborstjes, Waterhoentjes, Ijsvogeltjes en Eksters, die in Holland uitsterven"  

 Vuilpaars betekent gewoon niet helder paars. De plant heeft nog iets bijzonders:  het vormt grote, glanzend bruine nootjes met een vlezig aanhangsel, het mierenbroodje. Mieren zijn daar gek op en verzamelen de zaden en zo worden deze door mieren verspreid.
Voor de bestuiving zijn vooral hommels verantwoordelijk. Soms vindt daarbij nectardiefstal met inbraak plaats. De hommel maakt dan een klein gaatje aan de zijkant van de kroonbuis en zuigt daardoor de nectar op. Op deze manier vindt er geen bestuiving plaats omdat de hommel niet in contact komt met meeldraden en stamper. 
Deze hommel deed het op de gewone manier. 

Die avond hoorde ik ook nog twee koekoeken. Ik probeerde ze te volgen maar was ze al snel uit het oog verloren. Terwijl ik dit schrijf, een dag later met de deur open hoorde ik de koekoek weer één keer... 

wordt vervolgd