.jpg)
Wat kan een mens toch vrolijk worden van het zonnige geel van een dotterbloem! Zeker op een wat sombere dag is het echt een opkikker. Langs de slootkant, dichtbij het muurtje met mos ontwaar ik ineens één grote pol. Het is nog vroeg, er zitten nog veel knoppen aan. In de gisteren in het arboretum Tromburg aangeschafte, tweedehandse Nieuwe Plantengids staat de plant natuurlijk ook vermeld. Als kenmerk: de bloemen dooiergeel. Hij komt nog vrij algemeen voor, maar wel sterk achteruitgaand, helaas. Nu vind ik het nog leuker om hem in mijn gebied aan te treffen. Als stuifmeel- en honingproducent doet de Dotter voor de juist in bloei
gekomen Waterwilgen niet onder. Hele slootranden waren vroeger geel gekleurd. Breekt de zomer aan, dan staan op de oude bloemstelen telkens een
tiental droge, dooraderde kokervruchten met spitse, gekrulde neuzen. De
toch al forse bladeren groeien door tot het formaat van ontbijtbordjes.
Zij imiteren boven het water uitgetilde waterleliebladeren en rollen
zich in. Als een bescheiden toegift bloeit in september nóg een portie
bloemen. Dat ga ik in de gaten houden of dat ook met 'mijn dotters' gebeurt.
De bloemen werden vroeger gebruikt om de boter mooi geel mee te kleuren. De naam is afgeleid van een ouder (of Duits?) woord voor dooier, vanwege de kleur. Hij behoort tot de ranononkelachtigen en zijn Latijnse naam is Caltha palustris.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten