Zee van bosanemonen

Zondagmiddag kwam ik deze oude bekende uit Amersfoort tegen, de bosanemoon. Een mooie kleine witte bloem die vaak in grote groepen bij elkaar staat. Een zee van licht in het verder nog kale bos. De bosanemoon op haar natuurlijke groeiplaatsen is een indicator voor oud bos.
Bijna was deze soort verdwenen...  Rond 1912 werden groeiplaatsen van de bosanemoon bedreigd doordat het publiek de plantjes massaal plukte. D.J. van der Ven voerde hiertegen (en tegen het plukken van andere plantensoorten) actie in De Levende Natuur.[
 
''Maar moeten nu de nog op vele plaatsen algemeene lelietjes der dalen, de wilde primula's, aronskelken en vooral de anemoontjes in de nabijheid van groote steden langzamerhand gerekend worden tot de natuurmonumenten van die streek? En moet men eerst aan het beschermen gaan, als de vermindering  van het aantal exemplaren iedereen opvalt?  ''
aldus D.J van der Ven


Na meer dan 100 jaar zijn er gelukkig nog steeds bosanemonen.

Voorjaar in geel en paars

Zondagochtend een fietstochtje in de buurt door de buitenplaatsen Velserbeek en Beeckestijn. Na een heerlijk kopje koffie op het terras van Brasserie Beeckestijn fietsten we weer naar huis. Langs de kant van de bosweg bloeide overal het speenkruid, Ficaria verna afgeleid van het Latijnse woord Ficus (Vijg), vanwege de vorm van de wortelknolletjes. Verna betekent van de lente. Feller geel is er bijna niet.  En daarna een veld vol boerencrocussen. Een grote hommel was druk bezig met het verzamelen van stuifmeel. Daarna zag ik dat het overal gonsde en dat er heel veel bijtjes druk in de weer waren, een geweldige aanblik. Crocus is oorspronkelijk een Arabisch woord en betekent saffraan, de specerij die gewonnen wordt uit de saffraankrokus (Crocus sativus). 

Verdwalen

Zondagmorgen, de zon schijnt... het is nog vroeg, 8.30 uur maar na al die regen heb ik zin om lekker naar buiten te gaan. Ik besluit naar de vogelkijkhut te fietsen in de Heerenduinen. De vorige keer dat we hier wandelden zagen we bordjes met de aanduiding erop dus ik verwacht er zo naar toe te kunnen fietsen en dan nog een stukje wandelen. Het is heerlijk zo vroeg, veel vogelgezang en nog weinig mensen op pad. 
Bij het bordje met de verwijzing zet ik mijn fiets naar en ga te voet verder. 
Verrekijker mee deze keer en ik zie eindelijk ook een paar herten. En dan een vogeltje,  goed te bekijken met die kijker maar is het nu een grasmus... of... toch iets anders? Ik denk toch de eerste. 
Ik loop nog een half uur verder maar geen vogelkijkhut. Een kaart was handiger geweest. Ik keer om en loop terug. Maar dan zie ik paden die ik op de heenweg nog niet zag. Ik blijk de tegengestelde richting op te lopen en moet nog een hele lus maken voor ik weer bij de fiets terug ben. Ondertussen geniet ik van het bos en de duinen, dat wel. Daar is de fiets, nu snel terug naar huis want mijn schoonmoeder komt op de koffie. 
Als ik de thuis de kaart bekijk zie ik dat de hut toch verder is dan ik had gedacht. 
Binnenkort een nieuwe poging...