Drieteentjes

Even uitwaaien op het strand... nu we in IJmuiden wonen is het nog dichterbij. Al ben je er maar kort door die straffe wind voel je je helemaal opgefrist. 
En ik heb één van mijn favoriete strandvogels gezien, de  drieteenstrandloper. In mijn boek Zeldzaam Zeeuws vind ik hem omdat hij ook veel voorkomt op de Zeeuwse stranden. Onder vogelaars wordt hij drieteentje genoemd. Drieteentjes rennen langs de vloedlijn, ze hebben het altijd razend druk. Eten zoeken is een heel karwei, zeker met windkracht 7.  Op de foto hierboven is er één te ontwaren. Het valt niet mee ze te fotograferen want ze staan niet vaak stil. Dat is ook lastig als je maar 50 gram weegt. Het zijn echte trekvogels. Ze overwinteren van oktober tot en met april hier om daarna via een tussenstop in IJsland naar Groenland en Canada te gaan om te broeden. Klein maar dapper, dat drieteentje.

Bomen in de buurt

 Na een dag binnen vol gezellig gepraat moest ik er nodig even uit. Einde van de middag, de lucht dicht en grijs, even naar Beeckestijn, het landgoed om de hoek. En daar zag ik mijn onderwerp: bomen. Het viel me op hoe de takken en twijgen en knoppen contrastrijk afstaken tegen de lucht. En wat een indrukwekkende aanblik dat oplevert. Wat een kracht, leven en schoonheid schuilt er in bomen op een winterse namiddag. Bomen... ik had ze een beetje gemist toen ik in Middelburg woonde. Natuurlijk staan er in centrum enkele monumentale, oude bomen. In mijn directe omgeving waren de bomen pas ca 15 jaar oud. In de Manteling bij Domburg staan door de zee en wind gevormde gedrongen eiken, ook een bijzondere aanblik. Maar zo vlak in de buurt van die fijne grote bomen die er gewoon zijn om te bekijken, te bewonderen, te determineren, (eiken, beuken en grove den) en van te genieten... dat is zo mooi. Doet me ook denken aan het boek in mijn boekenkast van Peter Wohlleben Het verborgen leven van bomen over hoe bomen met elkaar communiceren, elkaar ondersteunen in de groei. Een fascinerend verhaal waardoor je nog meer van ze gaat houden.  

 

Miniatuurlandschap

Vandaag ook een grijze, druilerige dag. Ik besluit te gaan wandelen naar Driehuis, kan ik daar een paar boodschappen doen en terug door Buitenplaats Beeckestijn.
Ik loop pas een paar minuten en dan zie ik deze immense beuk staan. De onderkant van de stam zit vol met mossen. Als ik dichterbij kom zie ik een mini-landschapje verschijnen in vele schakeringen groen en met lichtgrijze haartjes. Het blijkt  
kopjes-bekermos te zijn. Het is geen mos en ook geen paddenstoel maar een korstmos, een nauwe samenwerking tussen een schimmel en algen, ook wel symbiose genoemd. Het schimmelgedeelte is de basis maar kan geen voedsel maken, daar zorgen de algen op hun beurt weer voor.  
In de  verspreidingsatlas korstmossen staan alle korstmossen vermeld, ca 624 soorten in Nederland. Direct onder ''mijn mos'' staan het kopspijkertje en het koraalblaadje en koraalcitroenkorst... tis bijna poëzie. Als ik mijn weg vervolg kom ik bij een stroompje met een soort olievlekken. Van de IVN natuurgidsencursus weet ik nog dat dit geen zware verontreiniging is maar ontstaat door bacteriën.      

Tenslotte zie ik ook dit nog, het lichtpuntje van deze grijze dag: sneeuwklokjes. De geslachtsnaam “Galanthus” is afgeleid van het Griekse “gala” (melk) en “anthos” (bloem), “nivalis” betekent: in of bij de sneeuw groeiend.